Antalya vakantie

Antalya is één van de belangrijkste vakantiebestemmingen van Turkije en is schitterend gelegen aan de Zuidkust van Turkije op een rotsplateau 43 meter boven de zeespiegel tussen het westelijke en oostelijk deel van de Turkse Riviera met meer dan miljoen inwoners.

Het aantal zonnedagen bedraagt meer dan 250 dagen per jaar, in de zomermaanden is het meer dan 30 graden en in de winter (januari en februari) zakt de temperatuur tot 14 graden Celsius. Er heerst dus een subtropisch klimaat. Alle fruitsoorten groeien er dan ook in overvloed; de palmbomen en laurierbomen begrenzen de straten van de stad. De met pijnbomen begroeide bergen klieven zich diep in de schitterende zee waardoor het een grillige kustlijn vormt met rotsachtige spitsen en geïsoleerde baaien.

Uniek zijn de schitterend aangelegde parken van waaruit men een prachtig uitzicht heeft op de uitlopers van het imposante Taunus gebergte en het glinsterende water van de Middellandse Zee. U kunt volop genieten van de zee waarbij zich ten westen van de stad de kiezelstranden van Konyaalti bevinden en ten oosten de zandstranden van Lara. Het zwemwater is schoon en helder terwijl er vele mogelijkheden zijn tot het beoefenen van diverse watersporten zoals zeilen, surfen, duiken enz.

Antalya zit vol contrasten en daardoor een garantie voor een geslaagde vakantie….

De geschiedenis van Antalya

Antalya is lang niet zo oud als de dode steden eromheen. Het werd ‘pas’ gesticht in de 2e eeuw v. Chr., toen de naburige plaatsen Perge. Aspendos en Termessos allang tot bloei waren gekomen. Koning Attalas II van Pergaman (160-138 v. Chr.) koos deze plek om de beschutte natuurlijke haven en noemde de stad naar zichzelf Attaleia. Nadat Attalos’ rijk in handen was gekomen van de Romeinen (zie Bergama) ontwikkelde Attaleia zich als middelpunt van de provincie Asia tot een belangrijke havenstad. Het was dan ook niet zo vreemd dat de apostel Paulus hier op zijn eerste zendingsreis binnenvoer met zijn helpers Barnabas en Marcus. Keizer Hadlianus bezocht Attaleia in het jaar 130. Ter gelegenheid van zijn bezoek werd een erepoort in de stadsmuur gebouwd, die nog steeds bestaat. In de Byzantijnse tijd leidde de plaats een sluimerend (maar redelijk veilig en welvarend) bestaan, waaraan een einde kwam tijdens de Tweede Kruistocht (1147-’49), toen het een belangrijk steunpunt was op de route naar het Heilige Land. Niet lang daarna (in 1207) veroverden de Seldsjoeken onder leiding van sultan Gyasettin Keyhusrev de stad vanuit Konya. Het bezit van de tot Antalya herdoopte havenplaats droeg bij tot het versterken van de internationale reputatie van de Seldsjoeken van Roem. Nu hun rijk een belangrijke verbinding met de zee had, werden zij ook door de zeevarende Europese naties als een belangrijke machtsfactor beschouwd. Al snel begonnen de Seldsjoeken met de bouw van moskeeën, waarvan de interessante ‘Gegroefde Minaret’ nog steeds markant aanwezig is. Hetpaleis van de sultans werd echter verwoest door de Mongolen. Nadat Antalya eeuwenlang was geregeerd door de Osmanen, werd het in 1918 bezet door Italiaanse troepen. Atatürk wist echter in oktober 1921 door middel van onderhandelingen een terugtrekking te bewerkstelligen. Sindsdien is de stad met rasse stappen tot ontwikkeling gekomen. Vooral dankzij de opkomst van het toerisme in de jaren ’80 is Antalya een echte ‘boomtown’ geworden.

Bezienswaardigheden Antalya

Termessos

De interessante ruïnes van deze stad liggen hoog in de bergen, ongeveer 35 km ten westen van Antalya . U treft hier een bezienswaardigheid die niet alleen een bezoek waard is om zijn archeologische waarde, maar ook om zijn prachtige ligging. Om het nationale park van Termessos te bereiken moet u eerst de weg volgen die leidt naar Burdur en Isparta. Na 12 km slaat u linksaf in de richting van Korkuteli (als u met het openbaarvervoer reist, moet u de bus nemen in de richting van deze plaats). Ongeveer 13 km na deze afslag ziet u rechts een weggetje naar de Karaingrotten (9 km), waar de oudste sporen van menselijke bewoning in Turkije zijn gevonden. U bent dan al bijna bij de ingang (links van de weg) van het Termessos Milli Parki. Als u niet beschikt over eigen vervoer, moet u de laatste acht steile kilometers naar de ruïnes te voet afleggen. Maar meestal wachten er wel een of meer taxi’s bij de ingang van het park, waar zich een heel eenvoudig museum bevindt, met wat foto’s van planten en dieren en enkele vondst. Het park gaat ’s ochtends om 08.00 open en zeker ’s zomers verdient de aanbeveling om zo vroeg mogelijk op pad te gaan.

Trek stevige schoenen aan en koop vooraf water en iets te eten, want in het park is niets te krijgen. Het ruige Termessos was één van de belangrijkste steden van de Pisidiërs, een volk dat leefde van de veeteelt en het verbouwen van graan en fruit. Hun schilderachtig gelegen hoofdstad was zo moeilijk te veroveren, dat zowel Alexander de Grote als de Romeinen de vesting ongemoeid lieten. De laatste sloten in 189 v. Chr. wel een verdrag met de Pisidiërs en juist uit die tijd stammen de meeste gebouwen waarvan u nu de resten ziet liggen. Verspreid liggen op een pas tussen twee bergen grote delen van een sterk door Rome geïnspireerde stadsmuur, een poort, een gymnasion, een theater, een odeion, grote putten voor het verzamelen van regenwater (er zijn geen bronnen in de buurt) en een necropolis met grote, ten dele verwoeste graftomben. De stad werd waarschijnlijk verlaten na een zware aardbeving en tegenwoordig is alles schilderachtig overwoekerd. Voor echte doorzetters voert vanaf de ruïnes een aantrekkelijke wandeling door het nationale park via een forellenkwekerij met restaurant (forel is in het Turks ala balik) en over de hellingen van de 1160 m hoge berg Güllük naar een wat oostelijker gelegen parkeerplaats aan de weg Korkuteli – Antalya. Onderweg loopt u door de typisch mediterrane begroeiing van pijnboombossen afgewisseld met maquis, taai en doornig struikgewas. In het voorjaar bloeien er wilde narcissen. In hoogste delen van het nationale park leeft de schaarse bezoar geit, een dier dat sterk verwant is aan de steenbok. Waarschijnlijk is het de oervorm van onze huisgeit. Over de bergen scheren hier soms nog vale gieren. Bij de parkeerplaats waar deze wandeling eindigt, begint een tweede wandeltocht van ongeveer twee uur in zuidoostelijke richting door de Güverkloof bij Düzlerçami. Na ongeveer 1 km komt u langs een groot omheind gebied met bezoargeiten en damherten. Daarna voert de weg naar enkele uitzichtpunten boven de indrukwekkende rotskloof. Het canyon is ontstaan door het oplossen en instorten van de kalk dat in het Mesozoïcum (100 miljoen jaar geleden) werd afgezet op de bodem van de oerzee Thetys. Door in de kloof af te dalen en aan het eind linksaf te slaan kunt u een rondwandeling maken. Aan de weg naar Antalya ziet u grote terrassen van kalksteen (travertijn), een ander kastverschijnsel.

Perge

De ruïnes van Perge liggen ongeveer 15 km ten oosten van Antalya bij het stadje Aksu en niet ver van het vliegveld. In de Oudheid was de rivier die tegenwoordig de naam Aksu Çayi draagt nog bevaarbaar. Omdat de Middellandse Zee toen bovendien nog tamelijk dichtbij lag (de kustlijn lag 4 km verder landinwaarts dan tegenwoordig) was de vruchtbare delta van deze rivier een uitstekende plaats voor een handelsstad. Steden konden maar beter niet te dicht bij zee liggen, want zeerovers schuimden de kust af. De eerste bewoners (vermoedelijk Griekse kolonisten) vestigden zich omstreeks 1000 v. Chr. op een burchtheuvel (acropolis), maar van hun bouwwerken is maar weinig bewaard gebleven. De latere bewoners – Lydiërs, Perzen, Seleuciden en Romeinen – leefden in de vlakte, waar ze zich ook bezighielden met akkerbouw. De bloeitijd van Perge begon in de tijd van de Seleuciden (afstammelingen van één van de veldheren van Alexander de Grote). Zij maakten van Perge een belangrijke garnizoensstad met een tempel voor Artemis. Uit die tijd dateert ook de poort van de binnenste stadsmuur, die in de Romeinse tijd werd uitgebreid tot de huidige vorm. De meeste gebouwen in Perge zijn gebouwd door de Romeinen, die de stad in 188 v. Chr. veroverde. Er zijn resten te zien van een groot theater waar 12.000 toeschouwers (op de bovenste rijen heeft u een goed overzicht van de ruïnes) met bijzondere marmeren reliëfs die betrekking hebben op de theatergod Dionysus, een reusachtig stadion (235 m lang en 35 m breed), een marktplein en een 20 m brede, door zuilen geflankeerde straat met een goot in het midden, die leidt naar de acropolis. Onbekend is waarom de betekenis van de stad na de komst van de christendam afnam. De apostel Paulus vond de plaats nog belangrijk genoeg om er te prediken. De grotendeels ontuitgegraven ruïnes van de zusterstad Sillyon liggen 7 km ten oosten van Perge op een tafelberg die u kunt zien van de weg van Antalya naar Alanya.

Aspendos

Het enkele kilometers ten noorden van de weg van Antalya naar Side gelegen Aspendos (47 km van Antalya) was net als Perge in de Oudheid een belangrijke stad. Ook Aspendos was gebouwd op een rots boven een rivier, op korte afstand van de zee. Deze ligging was voor de handel aantrekkelijk en bood bovendien enige bescherming tegen de vele zeerovers die toen de kust afstroopten. Op de heuvel zijn nog wat ruïnes te zien van enkele gebouwen en een aquaduct, maar de grote attractie is het in zeer goede staat overgeleverde theater uit de Romeinse tijd. In de delta van de Köprü (in het Grieks: Eurymedon) vond in 466 v. Chr. een grote slag plaats tussen de Perzen en de Grieken, die de stad hadden gesticht. Deze door de Grieken gewonnen strijd speelde zich vooral af op het water (sommige bronnen spreken van meer dan 90 schepen); de rivier was toen nog goed bevaarbaar. In de annalen wordt de stad ook geroemd om haar grote (maar vergeefse) weerstand tegen Alexander de Grote. De grootste bloeiperiode van Aspendos viel na 80 v. Chr., toen de stad hard werkte aan de wederopbouw na grote verwoestingen die waren aangericht door de Romeinse consul Verrae. De ruïnes van de agora met zijn nymphaeum (fontein), een 105 m lange basilica en een halfrond raadhuis stammen uit die periode. U bereikt deze bovenstad door vlak voor het theater linksaf te slaan. De watertorens bij het aquaduct zorgden voor genoeg druk in het stedelijke waterleidingsysteem. Het onder keizer Marcus Aurelius (161-180) gebouwde theater ligt in de benedenstad. De architect van deze typisch Romeinse schouwburg was de ter plaatste opgegroeide bouwmeester Zeno. Hij gebruikte kalksteen en marmer uit de naburige bergen bij de bouw van de 39 rijen zitplaatsen, die in tweeën worden gedeeld door een loopgang, de diazoma. De marmeren zuilen en beelden van het toneelgebouw zijn verdwenen. Er kunnen 15.000 toeschouwers in het bouwwerk, dat nog steeds wordt gebruikt voor concerten, toneelstukken, worstelwedstrijden en voor een groot songfestival (informeert u bij het toeristenbureau in Antalya). Bovenaan bevindt zich een galerij met arcaden. Het gebouw werd in de jaren ’20 ingrijpend gerestaureerd na een bezoek van Atatürk, die er als groot theaterliefhebber bijzonder van gecharmeerd was.

Phasilis

De stad Phasilis, gesticht door de bewoners van Rhodos in de 6de eeuw voor Christus, had een zeer beschermde ligging en was in de Romeinse tijd een zeer belangrijke havenplaats. De stad werd strategisch gebouwd op een landtong, met drie natuurlijke baaien. Phaeselis lag op de route die van Rome, via Griekenland, liep naar Syrië en verder door naar het oosten. De stad werd door onder andere de Phoeniciërs, Perzen, Egyptenaren en Romeinen overheerst, maar kwam uiteindelijk in 1158 in handen van de Ottomanen. De meeste resten die nog te zien zijn, dateren uit de Romeinse periode. De havens, de hoofdstraat, de angora, de baden, de tempels, het theater (daterend uit de 2de eeuw) het aquaduct en het necropolis zijn stuk voor stuk zeer interessante bezienswaardigheden.

Çirali

Ongeveer 40 km van Kemer ligt, circa 10 km van de hoofdweg, bij een tamelijk lang kiezelstrand het plaatsje Çirali, met enkele hotels, campings en restaurants. U kunt vanuit dit dorp een interessante wandeling maken naar de merkwaardige Chimaera, die in het Turks wordt aangeduid als ‘Yanartas’ (Brandende Steen). Een hele rotshelling staat hier continu in de brand. De eeuwige vlammen worden er brandend gehouden door natuurlijk gevormd aardgas. Zelfs als het regent dooft het vuur niet. In de Griekse mythologie was de Chimaera een vuurspuwend monster, aan de voorkant leeuw, in het midden geit en aan de achterkant slang. Het werd verslagen door Bellerophon op zijn gevleugelde paard Pegasus. Deze held had lood bevestigd aan de top van zijn lans. Het vuur uit de bek van de Chimaera smolt het lood, waarna het monster stierf door de giftige dampen. De stoffelijke resten van de Chimaera werden hier begraven, maar volgens de mythe bleven ze vuur spuwen. Bij de vlammende helling ligt de ruïne van een Byzantijnse basiliek, die is gebouwd op de fundamenten van een tempel voor Hephaistos, de Griekse god van het vuur. Chimaera (ook Chimaira) is vanuit Çirali te bereiken door één van de twee wegen te nemen die in noordelijke richting voeren. De mooiste route voert direct langs de met fraaie dennenbomen gesierde kust. Op het noordelijkste punt rijdt u een onverharde weg op. Als die weg ophoudt, moet u nog 1 km verder lopen in westelijke richting, over een pad dat is gemarkeerd met rode stippen en pijlen.

Olympos

Olympos, gesticht in de 3de eeuw voor Christus, was ooit één van de zes grote steden van de Lycische confederatie. Het antieke Olympos is gelegen tegen de zuidhelling van de berg Tahtali. Hoewel er slechts weinig van de stad is overgebleven, is het toch zeker de moeite waard om er een kijkje te nemen. De omgeving is prachtig! Diverse kleine riviertjes stromen door het gebied, waarna ze in zee uitmonden. Ten noorden van Olympos bevindt zich Yanartas op een hoogte van 300 meter. Hier brandt dag en nacht, als een fakkel, het gas dat uit de grond komt.

Düden watervallen

Alle drie de watervallen in de omgeving van Antalya zijn een geliefd uitstapje bij Turkse families, die van een bezoek gebruik maken om er te wandelen, thee te drinken en te eten. De lage Düden waterval van de gelijknamige rivier mondt uit boven op de steile rotsen ten oosten van Antalya en stort zich van een hoogte van 40 meter in zee. U bereikt de watervallen door vanaf Antalya de weg naar Lara te nemen en dan zoveel mogelijk langs de kust te rijden. U passeert dan een brug over de rivier vlak bij het punt waarop deze in zee uitmondt. Daar ligt het Gençlik Parki (‘Jeugdpark’) met een theetuin en terrassen.
Voor de Hoge Düdenwaterval neemt u vanuit Antalya de weg naar Burdur, waar op een gegeven moment de watervallen met bruine borden worden aangegeven. Voor het hek liggen kamelen voor een ritje, er zijn theetuinen, bruggetjes, en een grot die onder de waterval doorloopt. In Turks, Engels en Duits wordt op borden uitleg gegeven over het natuurfenomeen. De Kursunlu Selalesi zijn met een bruin bord, net voor Aksu, op hoofdweg 400 aangegeven. Bij de waterval ligt een natuurpark, dat in 1991 werd aangelegd. De teksten (alleen in het Turks) gaan over vogels en hebben een educatief doel. Ze luiden bijvoorbeeld: ‘De vogels zijn onze vrienden’ en ‘Duizend spreeuwen ruimen in een maand twee tientonners vol krekels op’.

Kursunlu watervallen

De vele rivieren die uit het Tauros gebergte komen, stromen naar beneden en monden uiteindelijk uit in de Middellandse Zee. Zij stromen over land en zelfs ondergronds en vlak voordat ze hun bestemming bereiken, vormen ze door hoogteverschillen die overbrugd moeten worden, prachtige watervallen, waaronder de Kursunlu. Het water van de Kursunlu watervallen wordt door de rivier Aksu aangevoerd. De watervallen liggen prachtig in een met pijnbomen begroeid gebied. Gedurende het hoogseizoen neemt de watertoevoer sterk af van de watervallen. Ze zijn dan ook het mooist in het voor – en naseizoen!

Myra

Tussen Finike en Kas ligt de interessante vroegere woonplaats van Sint-Nicolaas in een landschap dat wordt beheerst door het glas van groentekassen. De ruïnes van deze hoofdstad van de Byzantijnse provincie Lycië liggen bij het plaatsje Demre, dat ook wel Kale wordt genoemd. Al in de 4de eeuw v. Chr. was het dal van Myra een belangrijk centrum van de Lyciërs, maar de echte bloeitijd kwam pas toen de stad na een aardbeving in het jaar 141 door christenen opnieuw was opgebouwd. De resten van de Aya Nikolesi Kilesesi, de kerk van de bisschop van Myra, staat even ten westen van Atatürk Meydani, het centrale plein van Demre. Hoewel het (opengebroken) graf van de heilige in dit gewijde bouwwerk is te vinden, is de huidige kerk niet tijdens zijn leven gebouwd. Wel zijn delen van de 4de-eeuwse bisschopskerk bewaard gebleven bij de bouw, vier eeuwen later, van de met fresco’s beschilderde Byzantijnse koepelkerk die u nu aantreft. Op de vloeren zijn in enkele ruimten nog resten van mozaïekwerk te zien. Drie kilometer ten noorden van het centrum van Demre lag het antieke Myra, waaraan onder andere een laat – Romeins theater herinnert, met een fraai reliëf met toneelmaskers dat diende als versiering van hot podiumhuis. Indrukwekkend zijn vooral de Lycische rotsgraven ten oosten van het theater. In de twee begraafplaatsen, de zogenaamde ‘zeenecropolis’ en de ‘riviernecropolis’, kunt u fraaie voorbeelden bewonderen van de reliëfs die de Lyciërs in de rotsen uithakten; meestal werd de dode op het graf afgebeeld met zijn familie en enkele soldaten. In Demre staan enkele hotels aan het begin van de straat die van de hoofdweg Finike – Kas naar het centrale plein loopt. Aan die straat ligt ook het busstation. Ongeveer 4 km ten zuidwesten van Demre liggen bij het strand van Çayagzi de resten van de oude havenstad Andriake. U kunt daarvan nog een Romeins graanmagazijn bekijken. Eens stapte de apostel Paulus hier, op weg naar Rome, over op een ander schip. Nu worden er boottochtjes georganiseerd voor de toeristen.

Comments are closed.