Maatschappij van Turkije

De Turkse taal is van oorsprong Centraal-Aziatisch, maar gebruikt het Latijnse alfabet. De Natuurlijke vocaalharmonie maakt de taal melodisch en zacht. De Turkse woorden als divan en ottoman zijn het Nederlandse vocabulaire binnengedrongen, terwijl Turkse leenwoorden als tren en randevu uit het Engels en Frans komen. Turken hebben een onbelemmerde lichaamstaal die net zo krachtig is als hun spraak. Ze houden van plezier, maar de traditionele scheiding van seksen betekent dat het vooral heel gewoon is dat groepjes rokende mannen eindeloos çay (thee) kunnen drinken en domino, kaart of tavla (backgammon) kunnen spelen. Een uitgesproken familie-ethos verbindt de generaties en feesten houden de hele familie bijeen. Gastvrijheid is hierbij een sleutelwoord. Bij deze eeuwenoude Turkse traditie spelen eten en drinken een centrale rol. Kinderen zijn een nationale schat, maar velen vinden dat de discipline en het respect voor ouderen afneemt, wat te wijten zou zijn aan de televisie. De geleidelijke verandering van Turkije in een moderne, westerse maatschappij ging in 1952 opeens heel snel, toen het land lid werd van de Noord Atlantische Verdragorganisatie (NAVO). Hierdoor kregen communicatie, vervoer en defensiepolitiek een enorme stimulans. Nieuwe wegen, snelwegen en projecten voor de toeristische infrastructuur veranderden het aanzicht van het land. Modernisering blijft een belangrijk kenmerk van de Turkse samenleving. Nu genieten afgelegen dorpjes van supersnelle telefoonverbindingen met glasvezelkabel, maar missen ze soms tegelijkertijd een afdoende watertoevoer of elektriciteitsnet. Het Internet en de mobiele telefoon zijn onmisbaar geworden en nieuwe woonwijken worden direct uitgerust met satellietschotels.