Geschiedenis van Turkije
Anatolië heeft de opkomst en ondergang van verfijnde beschavingen gekend, zoals die van de Assyriërs, Hettieten, Frygiërs en Oerarteeërs. Dit land is door de eeuwen heen vrijwel constant bevolkt geweest. De hellenistische periode heeft enkele van de mooiste bezienswaardigheden opgeleverd. Bij Çanakkale, aan de Egeïsche kust, liggen de resten van het oude Troje en in het bergachtige zuidwesten staan ruïnes van Lycië, waarvan de inwoners ongewone rotsgraven hebben achtergelaten. In de vroegchristelijke periode reisde Pualus door Klein-Azië, dat toen tot het Romeinse Rijk behoorde, om het evangelie te verkondigen. Tussen de 3de en 7de eeuw speelde het christendom een centrale rol bij de ontwikkeling van Anatolië. Het Byzantijnse Rijk bereikte toen zijn hoogtepunt. De Romeinen en Byzantijnen bouwden in Turkije architectonische meesterwerken, waarvan nu nog restanten te zien zijn in plaatsen als Efeze, Aphrodisias en Istanbul waar de voormalige kerk Hagia Sophia al meer dan 14 eeuwen staat. Ook de seldjoeken voegden hun bouwkundige erfgoed toe, net als de Osmanen, wiens rijk zich ooit uitstrekte van Hongarije tot Irak. Veel andere volken, waaronder joden, Russen, Armeniërs en Grieken, hebben een belangrijke rol in de complexe geschiedenis van Turkije gespeeld. Deze verscheidenheid is te zien in schitterende mozaïeken en fresco's, kleurig tegelwerk, ondergrondse steden, boeiende historische en bijbelse plaatsen, stadsmuren en forten. De Turken zijn trots op de moderne natie die Atatürk vormde uit het verwoeste Osmaanse Rijk. 'Ne mutlu Türküm diyene' is een Turks gezegde dat betekent 'blij is hij die kan zeggen dat hij Turk is'.
